กิจการขนส่งขนาดเล็กแทบไม่เคยล้มเหลวเพราะมีคนวาดผังองค์กรผิด แต่ล้มเหลวตอนหกโมงสี่สิบของวันอังคาร เมื่อรถจอดอยู่หน้าประตูลูกค้าที่ยังปิดอยู่ และคนเดียวที่รู้ว่าตกลงอะไรกันไว้ยังไม่ถึงโต๊ะทำงาน เพราะวันของเขาเริ่มแปดโมง
นั่นคือรูปร่างของปัญหา ในกิจการที่มีคนห้าคนหรือสิบห้าคน ผังองค์กรแทบไม่บอกอะไรที่ใช้ได้จริง มีสองสิ่งที่กำหนดโครงสร้างจริง และไม่มีสิ่งใดเป็นตำแหน่ง
สิ่งแรกคือนาฬิกา งานขนส่งกินเวลายาวกว่าที่คนหนึ่งคนจะทำงานได้ตามกฎหมาย โต๊ะทำงานจึงเป็นปัญหาเรื่องตารางเวรก่อนที่จะเป็นปัญหาเรื่องคำบรรยายลักษณะงาน สิ่งที่สองคือกฎหมายไทย ซึ่งระบุตำแหน่งเฉพาะไว้ที่จำนวนลูกจ้างเฉพาะ และตำแหน่งแรกมาถึงที่ ลูกจ้างสองคน ไม่ใช่ห้าสิบคน กิจการส่วนใหญ่ทำตามช้าไปหลายปีเพราะจ้องอยู่ที่ตัวเลขผิดตัว
กำหนดขนาดของโต๊ะจากช่วงเวลาเดินรถ ไม่ใช่จากจำนวนรถ
เริ่มจากช่วงเวลาเดินรถ คือชั่วโมงระหว่างคันแรกที่ปล่อยออกไปกับคันสุดท้ายที่กลับเข้ามา ไม่ใช่เวลาทำการของสำนักงาน แต่เป็นช่วงเวลาเดินรถ
มีขีดจำกัดสามข้อที่กำหนดว่าคนหนึ่งคนครอบคลุมได้แค่ไหน
- แปดชั่วโมงคือวันทำงานปกติ พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานกำหนดเวลาทำงานปกติไว้ไม่เกินวันละแปดชั่วโมงและสัปดาห์ละสี่สิบแปดชั่วโมง เวลาที่เหลือจากวันที่สั้นกว่านั้นย้ายไปรวมกับวันอื่นได้ถึงเก้าชั่วโมง แต่ทั้งสัปดาห์ยังเกินสี่สิบแปดไม่ได้ และชั่วโมงที่เกินแปดในวันนั้นจ่ายที่หนึ่งเท่าครึ่ง กฎกระทรวง ฉบับที่ 12 กำหนดวันทำงานปกติแปดชั่วโมงเดียวกันนี้ไว้สำหรับงานขนส่งทางบกโดยเฉพาะ
- สามสิบหกชั่วโมงคือเพดานของการทำงานล่วงเวลา ชั่วโมงล่วงเวลาที่ได้รับความยินยอมในวันทำงาน รวมกับชั่วโมงทำงานในวันหยุดประจำสัปดาห์ ต้องไม่เกินสัปดาห์ละสามสิบหกชั่วโมง งานที่หยุดไม่ได้จริงและงานฉุกเฉินอยู่นอกการนับนี้ ซึ่งเป็นข้อยกเว้น ไม่ใช่แผน
- ดังนั้นแปดสิบสี่ชั่วโมงต่อสัปดาห์คือขีดสุดของคนหนึ่งคน สี่สิบแปดบวกสามสิบหก ไม่มีทางใดที่ถูกกฎหมายพาคุณข้ามไปได้
ทีนี้ลองเอาช่วงเวลาเดินรถจริงมาเทียบกับตัวเลขนั้น คลังที่ปล่อยรถคันแรกตีห้าและรับคันสุดท้ายกลับหนึ่งทุ่ม มีช่วงเวลาเดินรถสิบสี่ชั่วโมง หกวันต่อสัปดาห์คือแปดสิบสี่ชั่วโมง
เท่าเพดานพอดี คนหนึ่งคนครอบคลุมโต๊ะนั้นได้ ในความหมายที่ว่าตัวเลขบนกระดาษไปถึงกันได้ และไปถึงได้ก็ต่อเมื่อทำงานทุกชั่วโมงที่กฎหมายอนุญาต ในปีที่ไม่มีวันหยุดพักผ่อนประจำปี ไม่มีวันหยุดตามประเพณีทั้งสิบสามวันที่นายจ้างทุกรายต้องให้ และไม่มีวันลาป่วยแม้แต่วันเดียว
นั่นคือคำตอบจริงของคำถามว่า เมื่อไรจึงต้องมีคนที่สองประจำโต๊ะ และคำตอบนั้นไม่พูดถึงรถเลย
- ต่ำกว่าราวสี่สิบแปดชั่วโมงต่อสัปดาห์ คือช่วงเวลาเดินรถแปดชั่วโมงในหกวัน คนหนึ่งคนพร้อมคนสำรองที่ระบุชื่อไว้ถือว่าซื่อตรงต่อความจริง
- สูงกว่านั้น คุณกำลังซื้อชั่วโมงล่วงเวลามาประคองกิจการไว้ และมีอยู่ราวสามสิบหกชั่วโมงต่อสัปดาห์ก่อนจะออกนอกกฎหมาย
- ที่แปดสิบสี่ชั่วโมง สองคนคือเลขคณิต ไม่ใช่ความชอบ
ข้อผิดพลาดที่เรื่องนี้จับได้เป็นข้อผิดพลาดที่พบบ่อย การเพิ่มรถคันที่ห้าที่ออกเวลาเดียวกับอีกสี่คันกินเวลาโต๊ะเพียงไม่กี่นาที การเลื่อนเวลาออกคันแรกจากเจ็ดโมงเป็นตีสี่กินเวลาโต๊ะไปทั้งกะ กิจการมักเพิ่มจำนวนรถแล้วจัดคนตามนั้น จากนั้นก็ขยายช่วงเวลาเดินรถให้ลูกค้าโดยไม่เพิ่มคนเลย
และคนขับก็ซึมซับช่องว่างนี้เงียบ ๆ ไม่ได้ ลูกจ้างซึ่งทำหน้าที่ขับขี่ยานพาหนะต้องไม่เริ่มทำงานในวันทำงานถัดไปก่อนครบสิบชั่วโมงนับจากที่งานของวันก่อนสิ้นสุดลง รถที่กลับเข้ามาหนึ่งทุ่มจึงไม่ว่างก่อนตีห้า และคนในรถก็เช่นกัน เราเคยเขียนถึงสิ่งที่วันทำงานตามกฎหมายของคนขับทำกับค่าเสียเวลารอไว้แล้ว มันทำแบบเดียวกันกับตารางเวร
เก้างานที่ต้องมีคนถือ และอะไรเป็นตัวจุดชนวนแต่ละงาน
เขียนงานลงก่อนตำแหน่ง ในกิจการขนาดเล็กคนหนึ่งคนถือสามหรือสี่งานในนี้ ซึ่งไม่เป็นไร สิ่งที่เป็นไรคืองานที่ไม่มีชื่อใครกำกับไว้เลย
| งาน | อะไรจุดชนวน | เมื่อไร |
|---|---|---|
| รับงานและยืนยันสิ่งที่รับปากไว้ | ลูกค้าติดต่อเข้ามา | ตลอดวัน หนาแน่นที่สุดใกล้เวลาปิดรับ |
| วางแผนงาน | เวลาปิดรับผ่านไป | บ่ายแก่ ๆ สำหรับวันรุ่งขึ้น |
| ปล่อยรถ | คนขับมาถึง | ก่อนฟ้าสาง |
| ขับรถ | แผนงาน | ตลอดช่วงเวลาเดินรถ |
| ประคองวัน | มีอะไรผิดพลาด | คาดเดาไม่ได้ ส่วนใหญ่สายกลางวัน |
| ปิดงาน | รถกลับเข้ามา | ตอนเย็น |
| วางบิลและตามเงิน | งานปิดแล้ว | รายสัปดาห์ รายเดือน |
| ดูแลรถและใบอนุญาตให้ถูกกฎหมาย | ปฏิทิน | รายเดือน รายไตรมาส |
| ความปลอดภัย | กฎหมาย และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น | ต่อเนื่อง |
สองงานในนี้มักถูกทิ้งไว้ไม่มีเจ้าของในทีมเล็ก การประคองวัน ถูกมองว่าเป็นงานของทุกคน ซึ่งแปลว่าเป็นงานของใครก็ตามที่รับโทรศัพท์ มักเป็นคนวางแผน และการวางแผนก็หยุดลงตรงนั้น การดูแลรถและใบอนุญาต เป็นงานตามปฏิทินที่ไม่มีลูกค้าคนไหนโทรมาทวง จึงถูกเลื่อนไปเรื่อยจนกระทั่งวันตรวจสภาพผ่านไปแล้ว
ให้ชื่อและคนสำรองกับทั้งสองงาน คนสำรองสำคัญกว่าชื่อหลัก งานที่มีคนถือคนเดียวโดยไม่มีคนที่สองไม่ได้เรียกว่ามีคนทำ แต่เรียกว่ามีความเสี่ยงเปิดอยู่ นั่นคือความล้มเหลวแบบเดียวกับที่เราอธิบายไว้ในบทความเรื่องเมื่อสเปรดชีตเลิกเดินระบบขนส่งของคุณ ซึ่งคนคนหนึ่งค่อย ๆ กลายเป็นตัวระบบเสียเอง
สามคู่ที่ไม่ควรอยู่กับคนคนเดียว
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องความไม่ไว้ใจ แต่เป็นเรื่องว่าคุณพิสูจน์อะไรได้บ้างหลังเกิดข้อพิพาท และเป็นเรื่องการไม่วางคนคนหนึ่งไว้ในจุดที่บันทึกของเขาเองเป็นหลักฐานชิ้นเดียวของงานของเขาเอง
- คนที่ตกลงราคาไม่ควรเป็นคนเดียวที่อนุมัติใบแจ้งหนี้ มิฉะนั้นความผิดพลาดตอนเสนอราคากับความผิดพลาดตอนวางบิลจะดูเหมือนกันจากภายนอก และไม่มีอันไหนถูกพบเลย
- คนที่วางแผนงานไม่ควรเป็นคนเดียวที่บันทึกว่างานออกมาดีหรือไม่ ตัวเลขส่งตรงเวลาที่คนวางแผนเป็นคนผลิตขึ้นมาเองคือการตรวจการบ้านตัวเอง ให้คนที่ปิดงานเป็นคนบันทึกเวลาที่ถึงหน้างาน จากใบรับสินค้า ไม่ใช่จากความจำ
- คนที่ถือเงินสดเก็บปลายทางไม่ควรเป็นคนเดียวที่กระทบยอด ในทีมที่เล็กมาก เจ้าของรับครึ่งหลังของคู่นี้ไว้เอง นั่นคือคำตอบที่ถูกต้อง ไม่ใช่ทางเลี่ยง
นอกจากนี้รวมงานเข้าด้วยกันได้อย่างอิสระ ข้อโต้แย้งในตำราที่ต่อต้านการแยกงานสายเดียวกันไปคนละสายบังคับบัญชาใช้ได้กับเรื่องนี้ในทางกลับกัน รอยต่อที่คุณตั้งใจสร้างขึ้นควรมีจำนวนน้อย ควรถูกเลือกมาแล้ว และแต่ละรอยต่อควรมีอยู่เพราะมันปกป้องบันทึกอย่างหนึ่ง
ตำแหน่งแรกที่กฎหมายไทยระบุ และมันมาถึงที่ลูกจ้างสองคน
นี่คือส่วนที่กิจการขนส่งขนาดเล็กแทบทุกรายทำพลาด และไม่ใช่เรื่องลึกลับอะไร มันคือกฎกระทรวงในราชกิจจานุเบกษาปี 2565 ที่มีโทษอาญากำกับอยู่
พระราชบัญญัติความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน กำหนดให้นายจ้างจัดให้มีเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยตามกฎกระทรวง และกฎกระทรวงปี 2565 จัดประเภทกิจการออกเป็นสามบัญชี อุตสาหกรรมการขนส่งอยู่ในบัญชี 2 ลำดับที่ 37 กิจการคลังสินค้า ไซโล และห้องเย็นอยู่ลำดับที่ 39 กิจการที่ทำทั้งสองอย่างจึงเข้าข่ายซ้ำสองทาง
บัญชี 2 คือบัญชีที่เข้มงวด บันไดสำหรับบริษัทขนส่งเป็นดังนี้
| จำนวนลูกจ้าง | สิ่งที่กลายเป็นข้อบังคับ | กำหนดเวลา |
|---|---|---|
| 2 | ลูกจ้างระดับหัวหน้างานทุกคนเป็น จป. ระดับหัวหน้างาน และลูกจ้างระดับผู้บริหารทุกคนเป็น จป. ระดับบริหาร | 120 วัน |
| 20 | จป. ระดับเทคนิคอย่างน้อยหนึ่งคน ปฏิบัติหน้าที่ประจำสถานประกอบกิจการ | 180 วัน |
| 50 | จป. ระดับเทคนิคขั้นสูงอย่างน้อยหนึ่งคน | 180 วัน |
| 50 | คณะกรรมการความปลอดภัย | 30 วัน |
| 100 | จป. ระดับวิชาชีพอย่างน้อยหนึ่งคน | 180 วัน |
| 200 | หน่วยงานความปลอดภัย | 60 วัน |
อ่านแถวบนสุดอีกครั้ง ลูกจ้างสองคน ไม่ใช่สองร้อย ไม่ใช่ห้าสิบ และมีรายละเอียดสามข้อที่ทำให้มันกัดแรงกว่าที่เห็น
- หัวหน้างานเป็นการทดสอบตามหน้าที่ ไม่ใช่ตามชื่อตำแหน่ง พระราชบัญญัตินิยามหัวหน้างานว่าเป็นลูกจ้างซึ่งทำหน้าที่ควบคุม ดูแล บังคับบัญชา หรือสั่งให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ของหน่วยงาน ถ้ามีใครสั่งงานคนขับ คนนั้นคือหัวหน้างาน ไม่ว่านามบัตรจะเขียนว่าอะไร
- ผู้บริหารหมายถึงลูกจ้างตั้งแต่ระดับผู้จัดการในหน่วยงานขึ้นไป และในกรณีที่ไม่มีลูกจ้างระดับผู้บริหารเลย กฎกระทรวงกำหนดให้นายจ้างเป็น จป. ระดับบริหารเสียเอง
- ชื่อเหล่านั้นต้องขึ้นทะเบียน ต่อกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานภายในสามสิบวันนับแต่วันแต่งตั้ง และต้องแจ้งการพ้นหน้าที่ภายในสามสิบวัน การแต่งตั้งคนแล้วไม่ขึ้นทะเบียนถือว่ายังไม่ได้ทำหน้าที่ตามกฎหมาย
เมื่อเกินยี่สิบคนแล้ว จป. ระดับเทคนิค เทคนิคขั้นสูง และวิชาชีพมีภาระต่อเนื่องของตัวเอง คือการพัฒนาความรู้เพิ่มเติมปีละไม่น้อยกว่าสิบสองชั่วโมง การจัดหาคนแทนภายในเก้าสิบวันหากคนเดิมพ้นจากการเป็นลูกจ้าง และการส่งรายงานต่ออธิบดีปีละสองครั้ง ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ 30 มิถุนายน และภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ 31 ธันวาคม
โทษของการไม่ปฏิบัติตามข้อกำหนดเรื่องเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยคือจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือปรับไม่เกินสองแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
กฎการนับที่จับกิจการขนส่งได้
ตามพระราชบัญญัตินี้ ลูกจ้างไม่ได้หมายถึงเฉพาะคนที่อยู่ในบัญชีเงินเดือนของคุณ นิยามครอบคลุมถึง ผู้ซึ่งได้รับความยินยอมให้ทำงานหรือทำผลประโยชน์ให้แก่หรือในสถานประกอบกิจการของนายจ้าง ไม่ว่าจะเรียกชื่ออย่างไรก็ตาม นิยามคู่กันของนายจ้างครอบคลุมผู้ประกอบกิจการซึ่งยอมให้บุคคลใดมาทำงาน ไม่ว่างานนั้นจะเป็นส่วนหนึ่งของธุรกิจของผู้ประกอบกิจการนั้นหรือไม่ก็ตาม
สำหรับบริษัทขนส่ง นั่นเป็นเรื่องชี้ขาด คนงานในลาน คนขนของ คนขับที่เพื่อนแนะนำมาและจ่ายเป็นเที่ยว คนขับคนที่สองที่นั่งไปกับคนขับของคุณเอง หากพวกเขาทำงานในสถานประกอบกิจการของคุณ พวกเขาอยู่ในจำนวนที่จุดชนวนทุกแถวของตารางข้างบน การนับเฉพาะคนที่มีสัญญาจ้างคือวิธีที่กิจการซึ่งมีคนสามสิบคนอยู่หน้างานทำให้ตัวเองเชื่อว่ามีสิบสองคนและยังไม่ต้องทำอะไร
อะไรอีกที่มาถึงที่สิบคน และอะไรที่มาถึงที่ห้าสิบคน
มีอีกสองจำนวนที่เปลี่ยนงานธุรการ ซึ่งมักเป็นงานที่ยังไม่มีใครได้รับมอบหมาย
ที่ลูกจ้างสิบคน มีสี่อย่างเริ่มนับถอยหลังสิบห้าวัน
- ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานเป็นภาษาไทย ครอบคลุมแปดหัวข้อที่กำหนดไว้ ได้แก่ วันทำงาน เวลาทำงานปกติและเวลาพัก วันหยุดและหลักเกณฑ์การหยุด หลักเกณฑ์การทำงานล่วงเวลาและการทำงานในวันหยุด วันและสถานที่จ่ายค่าจ้าง วันลาและหลักเกณฑ์การลา วินัยและโทษทางวินัย การร้องทุกข์ และการเลิกจ้าง ค่าชดเชยและค่าชดเชยพิเศษ ประกาศใช้ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่มีลูกจ้างครบสิบคน เก็บสำเนาไว้ ณ สถานประกอบกิจการตลอดเวลา และปิดประกาศโดยเปิดเผย ณ สถานที่ทำงานของลูกจ้าง
- ทะเบียนลูกจ้างเป็นภาษาไทย จัดทำภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ลูกจ้างแต่ละคนเข้าทำงาน มีเก้ารายการรวมถึงวันที่เริ่มจ้าง ตำแหน่งหรืองานในหน้าที่ และอัตราค่าจ้างกับประโยชน์ตอบแทนอย่างอื่นที่ตกลงกัน
- เอกสารการจ่ายค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุด และค่าล่วงเวลาในวันหยุด ซึ่งลูกจ้างลงลายมือชื่อไว้เป็นหลักฐาน หลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีถือเป็นเอกสารนั้นได้
- แบบแสดงสภาพการจ้างและสภาพการทำงานประจำปี ยื่นภายในเดือนมกราคมของทุกปี
ทะเบียนลูกจ้างและเอกสารการจ่ายค่าจ้างต้องเก็บไว้ไม่น้อยกว่าสองปี และมีกับดักอยู่ในข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน เมื่อประกาศใช้ไปแล้ว หน้าที่ในการเก็บและแก้ไขยังคงอยู่แม้จำนวนลูกจ้างจะลดลงต่ำกว่าสิบคน การฝ่าฝืนข้อใดข้อหนึ่งมีโทษปรับไม่เกินสองหมื่นบาท
ที่ลูกจ้างห้าสิบคน คุณเป็นหนี้คณะกรรมการสองชุด ไม่ใช่ชุดเดียว คนจำได้แต่ชุดความปลอดภัยและลืมอีกชุด
- คณะกรรมการความปลอดภัย ภายในสามสิบวัน อย่างน้อยห้าคนที่ลูกจ้างห้าสิบถึงเก้าสิบเก้าคน เจ็ดคนที่หนึ่งร้อยถึงสี่ร้อยเก้าสิบเก้าคน และสิบเอ็ดคนที่ห้าร้อยคนขึ้นไป โดยมีผู้แทนนายจ้างระดับบังคับบัญชาและผู้แทนลูกจ้างในสัดส่วนเท่ากัน และให้ จป. ระดับเทคนิคขั้นสูงหรือระดับวิชาชีพเป็นกรรมการและเลขานุการ กรรมการต้องผ่านการฝึกอบรมภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแต่งตั้งหรือเลือก มีวาระคราวละสองปี และหากภายหลังจำนวนลูกจ้างลดลงต่ำกว่าห้าสิบคน คณะกรรมการยังดำเนินการต่อไปจนครบวาระ
- คณะกรรมการสวัสดิการในสถานประกอบกิจการ ประกอบด้วยผู้แทนฝ่ายลูกจ้างอย่างน้อยห้าคน ซึ่งมาจากการเลือกตั้งไม่ใช่การแต่งตั้ง และนายจ้างต้องจัดประชุมหารืออย่างน้อยสามเดือนต่อหนึ่งครั้ง หากสถานประกอบกิจการมีคณะกรรมการลูกจ้างตามกฎหมายแรงงานสัมพันธ์อยู่แล้ว ให้คณะกรรมการลูกจ้างทำหน้าที่นี้แทน
สามกฎที่มีอยู่เพราะนี่คืองานขนส่งเท่านั้น
กฎหมายแรงงานไทยปฏิบัติต่องานขนส่งเป็นกรณีพิเศษในทางที่ทำให้ตารางเวรที่ใช้ได้จริงกลายเป็นสิ่งถูกกฎหมาย กิจการขนาดเล็กมักไม่รู้แล้วจัดตารางแย่กว่าที่จำเป็น หรือไม่ก็เข้าใจว่ามีอิสระมากกว่าที่มีจริง
- การทำงานในวันหยุดไม่ต้องขอความยินยอมเป็นคราว ๆ ไป งานขนส่งเป็นหนึ่งในกิจการที่ระบุชื่อไว้ว่านายจ้างอาจให้ลูกจ้างทำงานในวันหยุดประจำสัปดาห์ได้โดยไม่ต้องขอทุกครั้ง เช่นเดียวกับโรงแรม สถานพยาบาล และร้านขายอาหาร ชั่วโมงเหล่านั้นยังนับรวมในสามสิบหกชั่วโมงอยู่ดี
- วันหยุดสะสมได้ ในงานขนส่ง นายจ้างและลูกจ้างอาจตกลงกันล่วงหน้าให้สะสมวันหยุดประจำสัปดาห์และเลื่อนไปหยุดเมื่อใดก็ได้ภายในสี่สัปดาห์ติดต่อกัน นี่คือบทบัญญัติที่ทำให้การหมุนเวียนไปต่างจังหวัดยาว ๆ ถูกกฎหมาย และต้องตกลงกันล่วงหน้า ไม่ใช่ตัดสินใจย้อนหลัง
- ค่าล่วงเวลาจ่ายในอัตราปกติ สำหรับงานขนส่งทางบก การทำงานล่วงเวลาในวันทำงานและการทำงานล่วงเวลาในวันหยุดจ่ายเป็นเงิน เท่ากับหนึ่งเท่า ของอัตราค่าจ้างต่อชั่วโมงในวันทำงานตามจำนวนชั่วโมงที่ทำ เว้นแต่นายจ้างตกลงจ่ายค่าล่วงเวลาตามอัตราปกติ คนส่วนใหญ่คิดว่าตัวคูณปกติใช้ได้ และประหลาดใจไปทางใดทางหนึ่ง เรื่องนี้เปลี่ยนว่าการขอให้ใครอยู่ต่อคุ้มหรือไม่ และเป็นข้อที่ควรเขียนไว้ในข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานอย่างชัดเจนแทนที่จะปล่อยไว้ให้เถียงกัน
ขีดจำกัดของคนขับเองซ้อนอยู่ข้างบนนั้น คือต้องได้รับความยินยอมเป็นหนังสือก่อนทำงานล่วงเวลา แล้วทำได้วันละไม่เกินสองชั่วโมง เว้นแต่มีเหตุสุดวิสัย อุบัติเหตุ หรือปัญหาการจราจรทำให้จำเป็นต้องมากกว่านั้น ต้องมีเวลาพักติดต่อกันอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงหลังทำงานมาแล้วไม่เกินสี่ชั่วโมง แบ่งเป็นช่วงละไม่น้อยกว่ายี่สิบนาทีได้ และมีช่องว่างสิบชั่วโมงก่อนวันทำงานถัดไป
คนขับที่คุณจ้างผ่านนายหน้าน่าจะเป็นลูกจ้างของคุณ
มีอีกบทบัญญัติหนึ่งที่ตัดสินว่าใครอยู่ในจำนวนลูกจ้างของคุณ และเป็นข้อที่มีโอกาสสร้างความประหลาดใจมากที่สุด
ในกรณีที่ผู้ประกอบกิจการมอบหมายให้บุคคลใดเป็นผู้จัดหาคนมาทำงาน โดยมิใช่การประกอบธุรกิจจัดหางาน และงานที่คนเหล่านั้นทำเป็นส่วนหนึ่งในกระบวนการผลิตหรือธุรกิจในความรับผิดชอบของผู้ประกอบกิจการเอง กฎหมายให้ถือว่าผู้ประกอบกิจการเป็นนายจ้างของคนเหล่านั้น ไม่ว่าผู้จัดหาจะเป็นผู้ควบคุมดูแลการทำงานหรือรับผิดชอบจ่ายค่าจ้างหรือไม่ก็ตาม และลูกจ้างรับเหมาค่าแรงเหล่านั้นต้องได้รับสิทธิประโยชน์และสวัสดิการที่เป็นธรรมโดยไม่เลือกปฏิบัติเมื่อเทียบกับลูกจ้างตามสัญญาจ้างโดยตรงที่ทำงานลักษณะเดียวกัน
สำหรับกิจการขนส่ง การทดสอบนี้ใช้ได้ง่าย ถ้าคนขับหกคนมาจากผู้จัดหาแรงงานและขับรถของคุณบนเส้นทางของคุณตามคำสั่งของคุณ การขับรถคือธุรกิจของคุณ ไม่ใช่ของผู้จัดหา พวกเขาเป็นลูกจ้างของคุณเพื่อการนี้ อยู่ในจำนวนที่จุดชนวนทุกเกณฑ์ข้างต้น และต้องอยู่ในทะเบียนลูกจ้าง
สิ่งที่ควรทำสัปดาห์นี้
- เขียนช่วงเวลาเดินรถลงไป จากคันแรกที่ปล่อยถึงคันสุดท้ายที่กลับ แล้วคูณด้วยจำนวนวันทำงาน ถ้าเกินสี่สิบแปดชั่วโมงต่อสัปดาห์ ให้ระบุชื่อคนที่สองประจำโต๊ะ ถ้าใกล้แปดสิบสี่ คุณไม่มีทางเลือกให้ตัดสินใจแล้ว
- ใส่ชื่อหนึ่งคนและคนสำรองหนึ่งคนกำกับแต่ละงานในเก้างาน งานใดที่มีชื่อเดียวกันทั้งสองช่องคืองานที่ยังไม่มีคนทำ
- นับทุกคนที่ทำงานอยู่ในพื้นที่ของคุณ ไม่ใช่ทุกคนที่มีสัญญาจ้าง แล้วเอาตัวเลขนั้นไปเทียบกับตารางเจ้าหน้าที่ความปลอดภัย
- ตรวจสามคู่นั้น ถ้าคนคนเดียวเสนอราคา วางแผน บันทึก และวางบิล ให้แยกการบันทึกออกก่อน เป็นการแยกที่ถูกที่สุด และเป็นการแยกที่ทำให้ตัวเลขอื่นทุกตัวที่คุณดูอยู่เชื่อถือได้
ลำดับมีความสำคัญ และเป็นลำดับเดียวกับที่เราวางไว้ในแปดการตัดสินใจในการตั้งกิจการขนส่ง คือสิ่งที่ย้อนกลับได้ยากมาก่อน ตารางเวรเปลี่ยนได้สัปดาห์หน้า การแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยที่ควรทำไปแล้วเมื่อสามปีก่อนย้อนหลังไม่ได้